Rouw is nooit een éénduidig verhaal van afscheid alleen.
Het is ook een verhaal van liefde, van zoeken, van vallen en weer opstaan.
Het pad dat me leidde naar het ontstaan van Rouwologie begon niet vanuit een geplande studiekeuze op 18 jaar of een bewust gekozen plan.
Alles begon in het prille begin van mijn leven. Toen al, lang voordat ik het zelf besefte, werden de eerste zaadjes al geplant.
Vanaf heel jonge leeftijd werd ik geconfronteerd met verlies.
Mijn huisdiertje- Minneke Poes- werd overreden.
Mijn neef Luc had een dodelijk auto ongeval.
Mijn grootvader overleed aan kanker.
Ons moemoe kreeg hersenverkalking (nu heet dat dementie) en overleed daaraan.
Een andere neef stierf door hartproblemen, een oom aan kanker, zijn vrouw stierf plots in haar slaap…
Heel veel verlieservaringen na elkaar die een grote impact op me hadden in mijn kindertijd, maar waar de rouwperiode telkens letterlijk eindigde bij de begrafenis.
Daags na elke uitvaart leek het leven weer gewoon verder te gaan.
Als kind van de jaren ’70 leerde ik dus al snel dat verdriet iets was dat je alleen en in stilte draagt.
Ik wilde niemand tot last zijn en paste me aan, ik deed wat mijn familie van me verwachtte.
Dus werd ik een stil, braaf, flink en sterk kind.
Nu – enkele decennia later- begrijp ik dat mijn ouders en familie me wilden beschermen.
Afschermen van pijn en verdriet en alles wat daar bijhoort.
Ze hadden als kinderen van net na WO II zelf geleerd om sterk te zijn, niet flauw te doen.
Logisch dus dat zij me het niet konden leren, ze hadden het zelf nooit anders gezien.
Vandaag is er nog altijd een taboe op rouw.
Nochtans hoort rouw, verdriet, verlies en pijn gewoon bij het leven, toch?
Heb jij als kind geleerd hoe je mocht rouwen?
Of is het voor jou nog altijd moeilijk ermee om te gaan?
