In mijn tienerjaren zag ik in mijn vriendenkring ook levens eindigen.
Jonge mensen nog. Ze stierven door ziekte, door zelfdoding, door een ongeval,…
Het greep me telkens hard aan, maar er echt mee omgaan deed ik niet.
Ik had het nog altijd niet geleerd. Er werd weinig over gepraat.
Alsof er nergens ruimte was voor rouw in het leven.
Was ik dan zo abnormaal? Ik voelde dat verdriet wel echt.
Ik stelde de vraag nooit hardop.
Sterk zijn. Gewoon voortgaan…
De eerste liefde kwam en ging. En oh wat had ik een gebroken hart toen het uit was. 4 dagen ben ik er echt ziek van geweest. Niet naar school kunnen gaan.
Ook een vorm van verlies, van rouw. LDVD.
Op de middelbare school voelde ik me eerst niet thuis, tot ik 15 was en begon te rebelleren. Aandacht zoeken. Gezien willen worden.
Met grote ruzies met mijn papa tot gevolg. Onze vader-dochterrelatie werd fragiel.
Bij vriendinnetjes zag ik dat zij met hun papa’s wel goed konden praten. Dat deed wel pijn. Waarom kon dat bij ons niet?
Toen ik 17 werd, leerde ik mijn grote liefde kennen. Dave.
Het begin van een nieuw hoofdstuk.
Met toekomstplannen.
Alleen zouden we die plannen al snel kunnen opbergen.
Het volgende moeilijke hoofdstuk stond voor de deur…
Kon jij als tiener goed met je ouders praten over verlies? Of met iemand anders?
Kan jij dat nu met de mensen die dicht bij je staan?
Wil jij jouw verhaal delen? Je mag me altijd een mail sturen : Debby@rouwologie.be
